Αγαπητή «Α, μπα»: Είναι σωστό να βάζουμε τον μικρό να μαγειρεύει και να κάνει τις δουλειές του σπιτιού;

Αγαπητή «Α, μπα»: Είναι σωστό να βάζουμε τον μικρό να μαγειρεύει και να κάνει τις δουλειές του σπιτιού;

Α,μπα μου σε ευχαριστώ πολύ που μας βοηθάς πάντα! Έχω ένα αγοράκι 4. Επέλεξα έναν σύντροφο που πληρεί τα κριτήρια μου (γελάω με αυτόν τον όρο), δλδ βοηθούσε πάντα στις δουλειές, ανεξάρτητος άνθρωπος, χωρίς μισογυνισμό μέσα του! Τώρα με το αγοράκι έχουμε την εξής απορία… Πάντα θέλαμε να τον μάθουμε να βοηθάει από μικρό στις δουλειές (αυτές που μπορεί να κάνει εννοείται, δλδ να μαζεύει τα παιχνίδια του, να πηγαίνει το πιατάκι του στο νεροχύτη, να καθαρίζει τις ζημιές του κλπ). Το θέμα είναι ότι υπάρχουν φορές που πχ μπορεί να μαγειρεύω (ή ο άντρας μου) και να σκέφτομαστε ότι καλό είναι να βλεπει και να βοηθάει όπου γίνεται αλλά μπορεί αυτός εκείνη την στιγμή να παίζει. Θεωρείς ότι είναι σωστό να τον κόβουμε από το παιχνίδι του και να του λέμε, έλα να βοηθήσεις λίγο, έλα να σου δείξω? Ίσως αν το κάνουμε με μορφή παιχνιδιού να γίνεται απλά νιώθω τύψεις να τον κόβω από το παιχνίδι…

Δεθελωναγινειμισογυνης

Μου φαίνεται πολύ λάθος να τον κόβεις από το παιχνίδι. Υπάρχουν πολλές στιγμές και αφορμές για κάτι τέτοιο μέσα στη μέρα, χωρίς να δίνεις το μήνυμα ότι η δική του ασχολία δεν είναι τόσο σημαντική όσο αυτή που θα του υποδείξεις εσύ. Όλα τα παιδιά κάνουν διαλείμματα στα παιχνίδια τους, πηγαίνοντας από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, και τότε είναι η ώρα για κάτι τέτοιο, το οποίο το παρουσιάζεις πάλι ως ευχάριστη διαδικασία, και δρόμο προς την δική του ανεξαρτησία, και όχι ως τιμωρία ή αγγαρεία.

Τα παιδιά 2-3 χρονών είναι πολύ περήφανα όταν «βοηθούν» τους γονείς και το κάνουν με μεγάλη προθυμία, όταν γίνεται στο κατάλληλο πλαίσιο (δηλαδή οργανικά, φυσικά). Δεν ξέρω αν αυτό αλλάζει στα 4, ελπίζω πως όχι. Όταν κάνει μπάνιο, μπορείς να του λες να πηγαίνει τα ρούχα του στα άπλυτα, ας πούμε. Εσύ παίρνεις ένα ρούχο, του δίνεις ένα άλλο ρούχο, και τα πάτε μαζί προς το καλάθι, το ανοίγεις, εξηγείς τι είναι, γιατί υπάρχει, και τα λοιπά. Το παιδί χρειάζεται βοήθεια, ενθάρρυνση και αναλυτική περιγραφή, δεν θα γίνει με την πρώτη. Δεν χρειάζεται ένταση, και δεν πειράζει αν κάποιες φορές πει όχι – θα συνεχίσεις να το προτείνεις σταθερά, και κάποτε θα γίνει αυτονόητο. Παρόμοια χειρίζεσαι και τα υπόλοιπα, «θα με βοηθήσεις να μαζέψουμε τα παιχνίδια σου;» ξεκινώντας από κάπου, μαζεύοντας η ίδια, και δίνεις ήρεμες οδηγίες για το τι σημαίνει «βοήθεια».

Νομίζω ότι αυτό που γίνεται συχνά λάθος και καταλήγει σε αδιέξοδο είναι η ξαφνική απαίτηση «μάζεψε στα παιχνίδια σου, αλλιώς δεν πάμε στο πάρκο» ή κάτι τέτοιο, ενώ κανείς δεν έχει ασχοληθεί στα σοβαρά να εξηγήσει σε ένα μικρό παιδί τι σημαίνει «μάζεψε τα παιχνίδια σου». Είναι πολύ ασαφής οδηγία για ένα μικρό εγκέφαλο. Τι θα πει παιχνίδια, από πού να τα μαζέψει, πού μπαίνουν, πώς να τα σηκώσει, όλα αυτά πρέπει να εξηγηθούν πρώτα και να το δει πολλές φορές πριν το κάνει από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο του. Ειδικά για τα παιχνίδια, αν δεν έχουν όλα ένα πολύ συγκεκριμένο χώρο για να μπαίνουν, και συγκεκριμένο τρόπο για να τακτοποιούνται, είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει, κατά τη γνώμη μου. Πρέπει να υπάρχει δομή από πίσω (κουτιά, συρτάρια) για να μπορεί το παιδί να καταλάβει τι μπαίνει πού. Αντίστοιχα ισχύουν για όλα τα υπόλοιπα (μάζεμα πιάτου, πλύσιμο, κλπ κλπ) και ποτέ δεν είναι νωρίς για να μάθει ένα παιδί να φροντίζει την προσωπική του υγιεινή. Η ώρα του μπάνιου είναι ώρα να μάθει να φροντίζει τον εαυτό του, και εκεί γίνονται πολύ σπουδαία μαθήματα.

Ρεπορτάζ : Λένα Φουτσιτζή Σύνδεσμος

Άλλα τελευταία άρθρα Κατηγορίας