Αγαπητή «Α, μπα»: Εγώ μαγειρεύω το φαγητό μου κι εκείνη τρώει απ’την μαμά της

Αγαπητή «Α, μπα»: Εγώ μαγειρεύω το φαγητό μου κι εκείνη τρώει απ’την μαμά της

Λατρεμένοι Α,μπα και Αμποπαρέα, Πριν από 6 μήνες αποφασίσαμε με τη σύντροφό μου να συγκατοικήσουμε. Μέχρι τότε εγώ έμενα μόνη μου στην Αθήνα και αυτή είτε στο πατρικό της (Αθήνα και αυτό), είτε σε άλλες πόλεις της Ελλάδος (όπου εργαζόταν), όπου της παρεχόταν διαμονή και διατροφή. Η συγκατοίκηση και συμβίωση βαίνει καλώς ως τώρα εκτός από ένα θέμα στο οποίο θα με ενδιέφερε να ακούσω τις απόψεις σας. Τη διατροφή. Και εξηγουμαι: Η σύντροφός μου (30 χρ. ) δεν έχει μαγειρέψει πολλές φορές στη ζωή της, είτε γιατί δεν έχει χρειαστεί είτε γιατί πάντα θα βρει μια εναλλακτική λύση. Αντίθετα εγώ, που ζω μόνη μου απο μικρή ηλικία και με γονείς σε άλλη πόλη, έχω μάθει να μαγειρεύω και μάλιστα το προτιμώ από το να μαγειρεύει κάποιος άλλος για μένα. Η Γ. (σύντροφός μου) πηγαίνει περίπου 3 φορές την εβδομάδα στο πατρικό της απ’ όπου και παίρνει ταπεράκια με το μαμαδίστικο φαγητό. Τα ταπεράκια περιλαμβάνουν μερίδες μόνο για αυτήν, καθώς ο τρόπος που μαγειρεύει η μάνα της δεν μου αρέσει αλλά και δεν νιώθω ωραία να μαγειρεύει και για ένα άτομο παραπάνω, έστω και αν μιλάμε για μια μερίδα παραπάνω την εβδομάδα. Εγώ από την άλλη μεριά, τρώω και μια φορά την εβδομάδα φαγητό παρεχόμενο από την εργασία μου. Και η φαση πάει κάπως έτσι: Το σκ επιλέγουμε μαζί τα φαγητά που θα μεγειρέψουμε μέσα στην εβδομάδα (με μια βαρύτητα περισσότερο σε δικές μου επιλογές γιατί εγώ θα φάω το περισσότερο από αυτό.) Το μαγείρεμα το αναλαμβάνω τις περισσότερες φορές εγώ. Η Γ. γνωρίζει τι φαγητό θα μαγειρέψει η μάνα της 1-2 μέρες πριν, γνωρίζει και τι φαγητό θα μαγειρέψω εγώ και αναλόγως επιλέγει τι θα φάει. Να εξηγήσω εδώ οτι δεν πετιέται φαγητό, δηλαδή μου διευκρινίζει πάντοτε πόσες μερίδες να μαγειρέψω γι αυτήν. Αν υπάρχει πραγματική ανάγκη λόγω του ότι η μάνα της δεν βρίσκεται Αθήνα και εγώ δεν έχω μαγειρέψει τίποτα, θα μαγειρέψει κάτι να φάει. Όλη αυτή η κατάσταση με νευριάζει λίγο. Φίλοι μου λένε: “έλα μωρέ σιγά το πράγμα ! Εσύ μαγειρεύεις το φαγητό σου και αυτή τρώει απ’ τη μάνα της, που είναι το κακό? ” Με νευριάζει που δεν έχει την ανάγκη να μαγειρέψει και γι αυτό δεν μαγειρεύει. Με νευριάζει ίσως ότι είναι 30χρ. και περιμένει απ’ τη μάνα της να μαγειρέψει γι αυτήν. Θα μου άρεσε να ήταν δικιά μας φροντίδα η επιλογή και το μαγείρεμα του φαγητού. Μία από κοινού υποχρέωση και όχι ολοδικιά μου. Νομιζω, χωρίς να είμαι απολύτως σίγουρη, ότι δεν με ενοχλεί το γεγονός ότι έχω αναλάβει εγώ το μαγείρεμα αλλά ότι δεν το βλέπει καθόλου σαν δική της υποχρέωση. Δεν την ενδιαφέρει. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς με νευριάζει αλλά δυσκολεύομαι. Μήπως κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτή την ενόχλησή μου..; Μήπως κάπου αλλού έχουν τις ρίζες τους τα νεύρα αυτά…? Είναι όντως λόγος να τσιτώνομαι ? Είμαι πολύ μπερδεμένη… Μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε ?

Είναι πολύ δύσκολο να πεις σε κάποιον άλλον τι είναι αυτό που τον ενοχλεί για οτιδήποτε, αν ο ίδιος δεν ξέρει, μπορώ όμως να σου πω ότι δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο ένα. Γιατί να μην είναι όλα αυτά μαζί; Ένα ένα ίσως να μην ακούγονται τόσο φοβερά, αλλά όλα μαζί μαζεύονται κάπως μπόλικα, και ίσως γι’αυτό να μπερδεύεσαι, επειδή ψάχνεις το ένα.

Προσπαθώ να μπω στη θέση σου και νομίζω ότι αυτό που θα με ενοχλούσε είναι ότι στο θέμα του φαγητού, που είναι πολύ σοβαρό θέμα (δεν είναι μόνο επιβίωση, είναι συνάντηση, είναι δημιουργία, είναι χαλάρωση, είναι μοίρασμα, αγάπη, φροντίδα, επικοινωνία) δεν είσαστε ομάδα, δεν υπάρχει ομάδα, και δεν την απασχολεί. Φαντάζομαι ότι δεν βλέπει το φαγητό με τον μεταφορικό τρόπο, παρά μόνο ως δουλειά, ως ανάγκη που πρέπει να καλυφθεί, όπως το ντους. Αν αυτή η στάση (της μη ομαδικής σκέψης και στάσης) βγαίνει και σε άλλους τομείς της σχέσης σας, ίσως να μην είναι τόσο εμφανής, και να σου προκαλείται εκνευρισμός που δεν μπορείς να εντοπίσεις. Αυτά είναι όμως δικές μου σκέψεις σε κάτι που μου είναι εντελώς άγνωστο.

Θέλω να πω, θέλω να προτιμάει ο σύντροφος μου το φαγητό στο σπίτι από τα ταπεράκια της μαμάς του. Δεν θέλω να τον αναγκάσω να θεωρεί το δικό μας σπίτι πρωταρχικά δικό του σπίτι, θέλω να το θέλει, να το θεωρεί αυτονόητο. Στη μαμά είναι πια καλεσμένος, επισκέπτης. Δεν χρειάζεται και πολλή ανάλυση αυτό.


Ρεπορτάζ : Λένα Φουτσιτζή Σύνδεσμος

Άλλα τελευταία άρθρα Κατηγορίας