Αγαπητή «Α, μπα»: Νομίζεις ότι είμαι πολύ αυστηρή με τους ανθρώπους σε αυτό το θέμα;

Αγαπητή «Α, μπα»: Νομίζεις ότι είμαι πολύ αυστηρή με τους ανθρώπους σε αυτό το θέμα;

Γειά σου Α,μπα Η ώρα είναι 4.39 πμ και σου γράφω γιατί πραγματικά δεν μπορώ να κοιμηθώ (καλά,βοηθά σε αυτό ότι είμαι γνωστή κουκουβάγια). Διάβαζα τις απαντήσεις κάποιων αναγνωστών στην ερώτηση αυτή και αλήθεια,έχω στενοχωρηθεί ή μάλλον θορυβηθεί βαθύτατα.Ας ξεκινήσω με ότι συμφωνώ σχεδόν απόλυτα με την απάντηση σου. Και εγώ θεωρώ ότι όταν ένας άνθρωπος δικός σου σου ζητήσει συμπαράσταση σε μια τέτοια διαδικασία, την δίνεις απλόχερα, ακόμα και αν έχεις προσωπικό κόστος (αν και δεν εξέλαβα κάτι τέτοιο από το κείμενο της ερωτώσας παρα μόνο μια αίσθηση αδιαφορίας). Αυτό που όμως με ταρακούνησε μπορώ να πω ,δεν ήταν το πως έθεσε το δικό της ερώτημα αλλά όπως έγραψα πριν,οι απαντήσεις κάποιων αναγνωστών. Δεν καταλαβαίνω καθόλου την λογική του “είμαι ευαίσθητος και δεν πάω σε νοσοκομεία,ούτε σε κηδείες”, ειδικά όταν πρόκειται για στενή οικογένεια και φίλους, δηλαδή τους δικούς μου ανθρώπους. Μάλλον όχι απλά δεν την καταλαβαίνω αλλά μπορώ να πω ότι μου προκαλεί και αν όχι θυμό,μια ατέρμονη απογοήτευση. Κάνω ίσως προβολές, αλλά ειδικά το θέμα του νοσοκομείου ,το έχω ζήσει και από τις δύο πλευρές, απο την πλευρά της νοσηλευόμενης αρκετά συχνά σε μικρότερες ηλικίες (τώρα είμαι 32), για ένα χρόνιο θέμα υγείας, αλλα και απο την πλευρά της επισκέπτριας. Δεν θα ξεχάσω πόσο σημαντικές ήταν για την μάνα μου οι επισκέψεις της νονάς μου (και αδελφικής της φίλης). Επίσης και για μένα ,οι επισκέψεις αυτές λειτουργούσαν θετικά καθώς με βοηθούσαν ψυχολογικά και με έκαναν να φοβάμαι λιγότερο. Απο την άλλη πλευρά τώρα,και πάλι δεν μπορώ να φανταστώ να είναι κάποια φίλη μου σε αυτή την κατάσταση και να το αγνοήσω. Δεν ξέρω,όπως είπα ίσως κάνω προβολές,αλλα επηρεάστηκα βαθύτατα. Ίσως γιατί μένα όταν έχεις ανθρώπους που νοιάζεσαι, έχεις την έμφυτη τάση να τους συμπαρασταθείς αλλά και να σου συμπαρασταθούν, όχι μόνο στα λόγια αλλά και με πράξεις. Αλλιώς ο καθένας θα έμενε μόνος του και δεν θα είχε ανάγκη ούτε απο οικογένεια ,ούτε απο φίλους αλλά θα έμενε ευτυχισμένος στην μοναξιά του. Απο την σύγχυση νομίζω ότι δυσκολεύομαι λίγο να εκφραστώ και γράφω πολλά και επαναλαμβανόμενα οπότε συγγνώμη για το σεντόνι…Και ας καταλήξω στην ερώτηση (που ναι,βεβαίως,βεβαίως,είναι μια εκδοχή, του μήπως είμαι υπερβολικη;): Νομίζεις ότι είμαι πολύ αυστηρή με τους ανθρώπους σε αυτό το θέμα; Γιατί πραγματικά πιστευω,ότι αν χτύπα ξύλο,χρειαστώ μια απο τις αδελφικές μου φίλες ή τα αγαπημένα μου ξαδέλφια όπως ο πατέρας της κοπέλας την κόρη του, και δεν ανταποκριθούν κάτι θα ραγίσει μέσα μου. Δεν μιλάω για κοινωνικές προσταγές, αλλά πραγματική ανάγκη. Και ξέρω ότι οι περισσότερες απαντήσεις αφορούσαν καθαρα την κηδεία ως περίσταση αλλά έγω βάζω μέσα και το νοσοκομείο στο γενικότερο πλαίσιο “καταστάσεις που μας προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα”. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντηση.

Κουκουβάγια

Εγώ δεν πιστεύω ότι είσαι υπερβολική, γι’αυτό απάντησα σε εκείνη την ερώτηση όπως απάντησα άλλωστε. Σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε όλες, ο καθένας ταυτίζεται με ένα κομμάτι και κρίνει αναλόγως με τις δικές του εμπειρίες. Στη συγκεκριμένη φαίνεται στα σχόλια ότι ο καθένας πιάνεται από μια πολύ μικρή λεπτομέρεια και πιστεύει ότι εκεί παίζεται η απάντηση.

Κι εγώ, όπως κι εσύ, διαισθάνθηκα από τον τρόπο που είναι γραμμένη η ερώτηση μια αδιαφορία για τα συναισθήματα του πατέρα κι έναν παρτακισμό. Δεν απάντησα στην ερώτηση αν πρέπει να πηγαίνει κανείς γενικώς και αορίστως σε κηδείες του οποιουδήποτε. Εννοείται πως σε αυτό το θέμα οι απαντήσεις είναι όσες οι περιπτώσεις. Απάντησα μόνο στην συγκεκριμένη, όπως νομίζω ότι το έθεσε, όπως κάνω πάντα. Για μένα το καθοριστικό ήταν το «να πάω μόνο και μόνο για να τον στηρίξω». Ναι, μόνο και μόνο γι’αυτό θα μπορούσε (θα έπρεπε) να πάει. Αν η σχέση που έχει με τον πατέρα της δεν δικαιολογεί κάτι τέτοιο, μου φαίνεται πολύ περίεργο που δεν το αναφέρει πουθενά.

Θα παραθέσω δυο σχόλια που νομίζω ότι συνοψίζουν τις δυο «σχολές». Το πρώτο είναι του/της Velay

«Δεν είναι ότι διαφωνώ με την ουσία των λεγόμενών σας. Αλλά δεν πρέπει οι άνθρωποι (έστω, οι 5-6 που έχουμε διαλέξει να είναι κοντά μας) να αλληλοστηριζόμαστε όταν έχουμε ανάγκη; Οταν κάποιος επιτεθεί στη κολλητή σου, δεν θα την υπερασπιστείς επειδή φοβάσαι τις συγκρούσεις (σεβαστή φοβία); Αν κάποιος παρενοχλήσει σεξουαλικά την αδερφή σου δεν θα ορθώσεις το αναστημά σου λόγω των συνεπειών (ενδεχομένως σοβαρών); Το ίδιο και στις απώλειες, που είναι, κατά τη γνώμη μου η χειρότερη πλευρά της ζωής. Ολοι φοβόμαστε και τρέμουμε το θάνατο, αλλά όταν τον αντιμετωπίζουμε όλοι μαζί, μικραίνει. Ετσι το βλέπω εγώ.

Εγώ δεν απαιτώ από κανέναν να με στηρίξει στο πένθος μου. Αλλά άλλο ανθρώπινο δέσιμο, σχέση, επικοινωνία έχω με τους ανθρώπους που με στήριξαν, άλλον με εκείνους που επέλεξαν να αυτοπροστατευτούν τη στιγμή που τους είχα ανάγκη περισσότερο. Δεν είναι πίκρα ή εκδίκηση. Ετσι νιώθω.»

Και η απάντηση, από Queen of Spades.

«Velay, εχεις δικιο. Αλλα σκεψου οτι πολλους τους παραλυει ο θανατος με τροπο που πιθανως ουτε οι ιδιοι να μπορουν να αντιληφθουν ακριβως -δε λεω οτι αυτο συμβαινει εδω, δεν το ξερω. Αλλα ποσες φορες εχουμε διαβασει μονο εδω, στο αμπα, για φαινομενικα απαθεις ανθρωπους μπροστα στην απωλεια; Αν λοιπον η κοπελα νιωθει ετσι, μια τεραστια αρνηση να το αντιμετωπισει, θα βοηθουσε αν ο πατερας το αποδεχοταν και το σεβοταν, ακριβως επειδη στηριζουμε αυτους που αγαπαμε στην αναγκη.
Και επισης, αν εχεις τραυμα απο σεξουαλικη επιθεση, δεν ειναι απαραιτητο οτι θα ριχτεις να προστατεψεις εναν δικο σου ανθρωπο. Μπορει να ‘παγωσεις’ και να μην μπορεσεις καν ν αντιδρασεις, και μετα να σε κατατρωνε οι τυψεις.»


Ρεπορτάζ : Λένα Φουτσιτζή Σύνδεσμος

Loading...

Άλλα τελευταία άρθρα Κατηγορίας