Η κυβέρνηση θέλει τον «big brother» της

Η κυβέρνηση θέλει τον «big brother» της

της Χριστίνας Κοραή

Η χώρα στα υψηλά κλιμάκια της διακυβέρνησης έχει ανάγκη από τους καλύτερους, πέρα από τα κομματικά διαπιστευτήρια, γιατί η επιστροφή στην κανονικότητα πρέπει να έχει εθνικό χαρακτήρα

Κάνω πολιτικό ρεπορτάζ τουλάχιστον 25 χρόνια. Έχω καλύψει πέντε – έξι πρωθυπουργούς. Το έργο ήταν πάντα το ίδιο. Ήταν οι κορυφαίοι και οι δευτεροκλασάτοι υπουργοί και οι υφυπουργοί. Οι δεινόσαυροι, βαρόνοι και γενικώς οι έχοντες πολύ ιδέα για τον εαυτό τους τα ήθελαν όλα δικά τους και εισέπρατταν πολύ αγάπη και προδέρμ και από το εκάστοτε Μαξίμου προκειμένου να αποφευχθεί σύγκρουση κορυφής που θα θόλωνε την εικόνα της κυβέρνησης.

Τι και τι δεν έχουν ακούσει τα αυτάκια μου. Στο ένα ακουστικό τον έναν μεγαλοσχήμονα υπουργό να βρίζει τον άλλο, καθώς ο ένας θεωρούσε ότι έμπαινε στα χωράφια του άλλου, ή γιατί καθυστερούσε ο άλλος να προωθήσει αποφάσεις, νομοθετικές ρυθμίσεις, κοινές υπουργικές αποφάσεις κλπ. που φρέναραν την εφαρμογή πολιτικών και του δικού του υπουργείου.

Όσο για τους υφυπουργούς, εκεί κι αν παιζόταν μια απίστευτη φαρσοκωμωδία. Μήνες ή και χρόνια κάποιοι βολόδερναν χωρίς να έχουν αρμοδιότητες. Ήταν στην διάθεση του εκάστοτε υπουργού. Άλλοι καθυστερούσαν από αλαζονεία, άλλοι από αδιαφορία.

Φυσικά και υπήρχαν πρωθυπουργοί όπως ο Αντώνης Σαμαράς που σήκωναν το τηλέφωνο ακόμη και στις 7 το πρωί για το κατσάδιασμα. Ή άλλοι όπως ο Κώστας Σημίτης που είχε το περιβόητο μπλοκάκι όπου έγραφε και έσβηνε. Και αυτό όμως είχε περιορισμένες σελίδες. Επί Σαμαρά υπήρχε και η «αίθουσα πολέμου» στο Μαξίμου όπου γινόταν η παρακολούθηση της πορείας των μνημονιακών δεσμεύσεων σε στενή συνεργασία με την τρόικα που ήταν ο πιο αυστηρός βαθμολογητής. Ούτε την περίοδο των μνημονίων αποφεύχθηκαν τα υπουργικά φέουδα και βιλαέτια, ούτε καν επί Τσίπρα που είχε υπουργούς που έπαιρναν για πρώτη φορά το βάπτισμα του πυρός.

Το φαινόμενο των υπουργικών φέουδων κανένας πρωθυπουργός δεν το απέφυγε. Σε άλλες κυβερνητικές θητείες το φαινόμενο ήταν διευρυμένο και σε άλλες περιορισμένο. Υπήρχε όμως και λειτούργησε σε βάρος της χώρας.

Ο νέος πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης βάζει ένα τέλος σε όλα αυτά. Ήταν έτοιμος από καιρό για το μοντέλο διακυβέρνησης που θα ακολουθούσε εφόσον γινόταν πρωθυπουργός. Οι πολίτες του έδωσαν μια ισχυρή αυτοδυναμία -ένα 40% και 158 έδρες- για να κυβερνήσει όπως θέλει κι αυτό πράττει.

Πρώτο και σημαντικότερο δεν θα επιτρέψει να υπάρξει σύγχυση αρμοδιοτήτων. Τα προεδρικά διατάγματα με την μεταφορά αρμοδιοτήτων σε άλλα υπουργεία στάλθηκαν για υπογραφή πριν ανακοινωθούν τα ονόματα. Από το πρώτο υπουργικό συμβούλιο όλοι – υπουργοί και υφυπουργοί – έφυγαν με ένα φάκελο με τα θέματα που θα πρέπει να παρακολουθούν. Καραμπόλες που ζήσαμε σε προηγούμενες κυβερνήσεις, υπήρξαν μόνο στο μπλοκάκι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν μπήκε σε συζήτηση ποιος θέλει ποιο υπουργείο. Στην κυρία Όλγα Κεφαλογιάννη προτάθηκε το Τουρισμού, αρνήθηκε διότι θεωρεί ότι εκεί έκλεισε ο κύκλος της και δεν της έγινε άλλη αντιπρόταση. Και σε άλλους νυν υπουργούς έδωσε υποσχέσεις ότι θα έπαιρναν διαφορετικό υπουργείο. Για παράδειγμα τον Βασίλη Κικίλια στο Άμυνας τον περιμέναμε, αλλά το Υγείας του προτάθηκε και το ανέλαβε χωρίς αντιρρήσεις.

Κυρίως όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγκαινίασε το ηλεκτρονικό σύστημα «μαζί» στο οποίο όλα τα υπουργεία θα τροφοδοτούν ένα κεντρικό σύστημα καθημερινά με όλα τα δεδομένα του κυβερνητικού έργου που έχουν αναλάβει. Ο πρωθυπουργός θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπαίνει ακόμη και από το κινητό του και να βλέπει τι προχωράει, τι κολλάει και από ποιον. Το ίδιο ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης που θα έχει την πολιτική ευθύνη όπως και ο υφυπουργός Άκης Σκέρτσος που θα έχει την τεχνική παρακολούθηση.

Ταυτόχρονα τοποθετούνται δυο στελέχη επιλογής Μαξίμου στο κάθε υπουργείο που θα παίζουν ρόλο συνδέσμου με την Προεδρία της Κυβέρνησης όπως θα ονομάζεται στο εξής το πρωθυπουργικό γραφείο και θα συνδράμουν στην διευκόλυνση του κυβερνητικού έργου και την τροφοδότηση του κεντρικού ηλεκτρονικού συστήματος.

Ναι είναι μια μορφή «big brother». Αλλά, για να μην μπερδευόμαστε εφαρμόζεται ακόμη και στην Εσθονία με εξαιρετικά αποτελέσματα. Ο καλός υπουργός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Αντίθετα θα φανούν πιο γρήγορα οι ικανότητες και οι επιδόσεις του. Ούτε του απαγορεύεται να αναπτύξει δικές του πολιτικές. Θα εντάσσονται όμως στο συνολικό σχέδιο. Γρήγορα θα αποκαλυφθεί και ο κακός υπουργός. Αυτός που δεν τραβάει. Και γιατί είναι αρνητικό αυτό; Στην κυβέρνηση είναι για να υπηρετούν τους πολίτες. Όχι για τα προνόμια.

Η μεγάλη εμπλοκή και ο καθοριστικός ρόλος της Προεδρίας της Κυβέρνησης, θέτει σε καθημερινή αξιολόγηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγνώρισε ότι πρώτος ο ίδιος αξιολογείται με αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης. Βγαίνει μπροστά και δεν κρύβεται πίσω από τους υπουργούς όπως έχουμε δει να συμβαίνει στο παρελθόν αλλά και πρόσφατα. Η καταστροφική «βαρουφακιάδα» του πρώτου εξαμήνου του 2015 όταν η χώρα βρέθηκε προ του κινδύνου της διπλής εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, δεν είχε μόνο την υπογραφή του σημερινού αρχηγού του ΜέΡα25. Οι πιο σοβαρές ιστορικές ευθύνες είναι του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

Ναι, λοιπόν, στον «big brother» του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Από τις μέτριες «διάσημες» ασημαντότητες χορτάσαμε. Η χώρα στα υψηλά κλιμάκια της διακυβέρνησης έχει ανάγκη από τους καλύτερους, πέρα από τα κομματικά διαπιστευτήρια, γιατί η επιστροφή στην κανονικότητα πρέπει να έχει εθνικό χαρακτήρα.

Πηγή: http://newpost.gr


Ρεπορτάζ : Gorga News Σύνδεσμος

Loading...

Άλλα τελευταία άρθρα Κατηγορίας