Να μιλήσω στον πατέρα μου ή να αδιαφορήσω;

Να μιλήσω στον πατέρα μου ή να αδιαφορήσω;

Όταν έχεις πολυ, μα πολυ αρνητικά αισθήματα για κάποιον που πλέον κυμαίνονται κάπου ανάμεσα σε απογοήτευση και αδιαφορία και ξες ότι σε πολυ λίγο καιρό δεν θα συναναστρέφεσαι αλλο μαζί τους, αξίζει να τους ρίξεις ένα καλο βρισίδι για ότι πέρασες εξαιτίας τους; καμιά φορά σκεφτομαι πως θα ήθελα να το κάνω, ενώ άλλες φορές που είμαι πιο ψύχραιμη σκέφτομαι ότι η αδιαφορία είναι η καλύτερη λύση, ίσως γιατί μπορεί και αυτούς να τους πονέσει περισσότερο.2ς Για να είμαι πιο συγκεκριμένη μιλάω για τον μπαμπά μου που μετα το διαζύγιο πέρασα εξαιτίας του αρκετά χρόνια σε πολυ άσχημη ψυχολογική κατάσταση ( πριν το διαζύγιο αυτο που εισέπραττα απο αυτόν ήταν αδιαφορία, μετα ήταν που ξεκίνησε τις προσπάθειες ψυχολογικής χειραγώγησης δημιουργώντας μου πιο μεγάλη ανασφάλεια την οποία σιγά σιγά ξεπερνάω). Γενικά ακολουθώ τη φιλοσοφία του να κάνει κανείς κάτι με κίνδυνο να το μετανιώσει παρά να μη το κάνει καθόλου, αλλά για το συγκεκριμένο θέμα κάτι με κρατάει πίσω και μου λέει πως αρκετά έχω ασχοληθεί ως τώρα και δεν αξίζει να χάσω και άλλο απο το χρόνο μου. αν βοηθάει σε κάτι κοντεύω τα mid20s και οι σχέσεις με τον πατέρα μου πλέον περιορίζονται σε μια συζήτηση 2 φορές το χρόνο ( τελείως τυχαίες ημερομηνίες ούτε καν γιορτές ή γενέθλια και πάντα αυτός με προσεγγίζει εγώ ποτέ) και σε λίγο καιρό αλλάζω χώρα για σπουδές και δε σκοπεύω να ξαναγυρίσω Ελλάδα οπότε και οι επαφές μας θα κοπούν μαχαίρι . Αν αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν έκοψα την επικοινωνία ως τώρα είναι πολλλλυυυυ μεγάλο θεμα και δε νομίζω πως μπορώ να το αναλύσω εδώ (ας πούμε οτι έχει να κάνει με το τι θα πει ο κόσμος) άλλωστε με ενδιαφέρει το τι θα κάνω τώρα. Αν μπορείτε να δώσετε κάποια συμβουλή θα το εκτιμούσα πολύ

Δεν υπάρχει απάντηση προφανώς στο τι θα έπρεπε να κάνει κάποιος. Όποια απόφαση και να πάρεις έχει τα θετικα και τα αρνητικά της τόσο τώρα όσο και σε βάθος χρόνου. Αυτό που θα πρέπει να σκεφτείς είναι οι προσδοκίες που μπορεί να έχεις λέγοντας τα παράπονα σου στον πατέρα σου, προσδοκίες που μπορεί να μην τολμάς να τις αποκαλύψεις ούτε στον εαυτό σου. Δεν λέω ότι υπάρχουν, αλλά αν υπάρχουν, θα πρέπει να πάρεις σαν δεδομένο ότι οι πιθανότητες αυτές οι προσδοκίες να ματαιωθούν είναι πολύ μεγάλες. Ένας άνθρωπος που αδιαφορεί, που έχει αποποιηθεί τον γονεϊκό ρόλο και ταυτόχρονα προσπαθεί όπως λες να σε χειραγωγήσει (δεν εξηγείς βέβαια τι εννοείς με αυτό), δεν μπορώ να φανταστώ πως θα αντιληφθεί τα παράπονα σου, αλλά πολύ φοβάμαι ότι μάλλον δεν έχει καταλάβει τον πόνο που σου έχει προκαλέσει η συμπεριφορά του και μάλλον δεν πρόκειται να το καταλάβει ούτε και αν του το πεις ευθαρσώς. Δεν μπορώ να σου πω τι να κάνεις, αλλά μπορώ να σου πω πως μάλλον δεν γλιτώνεις τα αρνητικά συναισθήματα όποια απόφαση και αν πάρεις.


Ρεπορτάζ : Φαίνια Ξανθοπουλίδου Σύνδεσμος

Άλλα τελευταία άρθρα Κατηγορίας